Ellen Philips

Rol in Theater Bonhoeffer: Regisseuse, initiatiefnemer en schrijfster
Meegedaan aan Theaterproducties: Alle
Opleiding: na het vwo de lerarenopleiding wiskunde
Werk: geeft wiskundeles en is lid van het zorgteam
Drie dochters: Amber, Merel en Sterre

“Onbetaalbare passie”

Interview met Ellen Philips in 2010

Een week voor een voorstelling heeft Ellen vaak het gevoel dat het helemaal niks zal worden. Teksten komen er niet soepel uit, zang is vals, muziek klinkt niet, decorwissel gaat stroef. Het paniekerige gevoel kan ze na ruim twintig jaar toneelervaring in de kiem smoren, want het komt bijna altijd goed. Met haar positieve instelling krikt ze ook nog het zelfvertrouwen van haar omgeving op en een paar dagen later is de voorstelling een succes. Zo ging het ook met de voorstelling van “Phileine zegt alles”. Vijf dagen voor de première kenden een paar spelers hun rol nog niet uit het hoofd, met muziek erbij was nog helemaal niet geoefend en de decorwisselingen moesten nog uitgelegd. Haar peptalk boog het pessimisme van de leerlingen om waardoor die weer vrolijk de deur uitgingen. Zelf, bekent ze achteraf, bleef ze een beetje nerveus achter door de vele fouten die ze gesignaleerd had. Maar omdat er nog twee repetitiedagen voor de boeg stonden, was ze absoluut niet in paniek.

Groepsmens

“Phileine” is de tweede theaterproductie met muziek die op het Bonhoeffercollege is opgevoerd. “Het is geen musical”, zegt ze. “In een musical wordt vaak gekozen voor zangers en dat komt het acteerwerk niet ten goede. “Ik vind het zelf ook altijd een beetje onnatuurlijk als iemand bijvoorbeeld middenin een droevige scene prachtig gaat staan zingen.”

Daarbij komt ook dat in deze setting behalve muziek- en zangtalenten ook dans- en acteertalenten kunnen worden aangeboord. De leerlingen met toneelaspiraties neemt Ellen onder haar hoede en ze geeft de kennis door die zij sinds haar achttiende heeft opgedaan bij diverse theatergroepen. Ze had er haar vak wel van willen maken; op school zeiden ze al dat ze naar de toneelschool moest gaan. Ze was echter nogal verlegen en helaas werd deze kunstvorm van huis uit niet zo gestimuleerd. “Maar als ik net zoals Linda de Mol een bekende familie had gehad, was ik er vast net als zij wel ingerold. Dan had ik dagelijks in de huid van een ander kunnen kruipen en in de schijnwerpers staan. Heerlijk al die aandacht, maar het is nu te laat. Nederland zit niet te wachten op een amateuractrice van veertig en daarbij zou ik het niet kunnen combineren met mijn gezin.”

Dus Ellen acteert alleen in haar vrije tijd bij diverse theatergroepen. Daarvan heeft ze er onlangs wel een moeten laten vallen omdat “Theatergroep Bonhoeffer” teveel van haar tijd in beslag neemt. De drijfveer om anderen te leren hoe ze moeten acteren is groot. “Als je het goed bekijkt is het heel veel werk dat ook nog eens slecht betaald wordt! Maar in zo’n productie werk je met leerlingen uit alle lagen van de school die enthousiast zijn. Ze willen zo graag van je leren en dat kan je in de gewone lessen niet vaak zeggen.”

Ellen is een groepsmens. De universitaire opleiding wiskunde vond ze veel te individualistisch en ze verruilde die na een jaar voor de lerarenopleiding in Diemen waar het veel meer op samenwerking aan kwam. De toneelvoorstellingen op het Bonhoeffercollege geven haar het gevoel van grote saamhorigheid. De kick die dat oplevert is groot en het feest dat je viert met elkaar is voor haar de bekroning:

“Yes, we hebben het geflikt met z’n allen.”

Tijd en ruimte

Het idee voor het volgende muzikale toneelstuk ligt al klaar en de schrijvers voor het scenario, onder wie weer een aantal leerlingen, hebben zich aangemeld. Ellen hoopt dat ze volgend schooljaar een vaste repetitieruimte zal krijgen. Ze merkt dat de school best bereid is om haar ter wille te zijn, maar als puntje bij paaltje komt, gaan schoolse zaken toch altijd voor en is de aula niet beschikbaar als je die nodig hebt.

“Waarom ga je niet ’s avonds repeteren” is haar wel eens geopperd als de beschikbare tijd en ruimte onder druk kwamen te staan. “Alsof leerlingen van 14 of nog jonger in de winter ’s avonds over straat mogen. Dat kan echt niet!! De donderdagmiddag leent zich echt het best voor de repetities.”

Ook om bergruimte zit de toneelgroep te springen. Vorig jaar waren de blokken die als decor gebruikt werden, bijna vernietigd wegens gebrek aan opslagruimte. Gelukkig heeft Marieke de Vree ze toen geclaimd voor een tentoonstelling en konden ze dit jaar weer als rekwisieten dienen. Dit jaar is er een bed bijgekomen en het zou zonde zijn om dit bij het oud vuil te zetten.

Curriculum

Het liefst zou Ellen de toneelactiviteiten in het curriculum opgenomen zien. Dan hoeft ze zich niet meer schuldig te voelen als zij verstek laat gaan bij vergaderingen. “Die druk van bovenaf is groot en alhoewel ik weet dat ik er goed aan doe met leerlingen aan het werk te zijn, is er toch altijd het gevoel dat ik spijbel. Ik zou blij zijn als er niet meer aan me werd getrokken.”

Ze zou het geweldig vinden als leerlingen drie uur per week bij haar konden intekenen voor dramalessen. Als je handvaardigheid inzet voor het project kunnen leerlingen in die uren decors maken en kleding (ver)maken. Tijdens CKV zouden leerlingen leren filmen en fotograferen. Belichting is vast te in te passen in het programma van een bètavak, en het schrijven van aankondigingen, toneelboekjes en recensies bij Nederlands. Als je even doorfantaseert, kan bijna het hele schoolcurriculum rond de theaterproductie worden ingevuld.

Maar als dat niet op korte termijn lukt, blijft Ellen haar passie trouw en zal ze in haar eigen tijd de voorbereidingen treffen voor nieuwe voorstellingen. Dat betekent scripts lezen, wekelijkse gesprekken voeren met Klaas Sabel en de productiemedewerkers, uren repeteren met de cast en daarnaast bedenken hoe het verhaal op het toneel vorm moet krijgen. Onbetaalbaar zo’n vrouw!

Marijke Lute

Scroll Up